فرمودهء امام حسين عليه السلام در مورد بندگان نافرمان س 56 : امام حسين عليه السلام مىفرمايد : « خدايا تو مىبينى كه از دست اين بندگان نافرمانت ، چه مىكشم » « 1 » ، « عبد » كسى است كه از بندگى شيطان ، نجات يافته و نافرمان ، آن است كه شيطان را عبادت و بندگى مىكند ؛ حال چگونه است كه امام حسين عليه السلام ، آنان را هم ، بنده خدا مىخواند و هم نافرمان ؟ در روايت مذكور ، منظور از عِباد ( بندگان ) كسانى است كه در مالكيت حقيقى خداوند ، قرار دارند ؛ مالكيت حقيقى به معناى تسلّط كامل مالك بر مملوك است به گونه اى كه مالك ، زمام ايجاد و بقاى مملوك را در اختيار دارد و انسان نافرمان هر چند از اين نقطه نظر ، بنده خداوند به شمار مىآيد اما در واقع با اطاعت از امر و نهى شيطان ، او را بندگى مىكند . مفهوم ذبح و قربانى در آيهء « وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْح عَظِيم » س 57 : منظور از ذبح و يا قربانى عظيم در اين آيه شريفه « وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْح عَظِيم » « 2 » چه مىباشد ؟ آيه دو مفهوم ظاهرى و باطنى در خود دارد . مفهوم ظاهرى قربانى عظيم ، گوسفندى مىباشد كه جبرئيل از سوى خداوند

--> ( 1 ) . « اللّهمّ إنّك ترى ما أنا فيه من عبادك هؤلاء العصاة » ( 2 ) . « و او را در ازاى قربانى بزرگى باز رهانيديم » صافات 107 : 37 .